Gra planszowa dla 6-latka: jak wybrać grę pod choinkę, w którą dziecko naprawdę zagra

Szukasz prezentu pod choinkę dla sześciolatka i chcesz, żeby gra nie skończyła na półce po pierwszej rozgrywce? Dobra gra planszowa dla 6-latka to taka, w którą dziecko zagra samo z siebie – i do której dorośli chętnie się dosiądą. Podpowiadamy, co dziecko w tym wieku zwykle już potrafi, po czym poznać grę dopasowaną do jego możliwości, jakie sygnały ostrzegawcze warto znać i jak zorganizować pierwszy wieczór z nową grą, żeby wszyscy chcieli zagrać jeszcze raz.

Gra planszowa dla 6-latka: co już potrafi, a czego jeszcze nie

Każde dziecko rozwija się we własnym tempie, ale większość sześcio- i siedmiolatków radzi sobie z kilkoma rzeczami, które mają znaczenie przy stole:

• Liczenie. Liczy do 20 i dalej, a liczbę oczek na kostce rozpoznaje od razu, bez liczenia kropek. Dodaje małe liczby, często na palcach.
• Czytanie. Sześciolatek w zerówce zna litery i czyta pojedyncze słowa, ale dłuższy tekst na karcie wciąż go męczy. Siedmiolatek w pierwszej klasie czyta coraz sprawniej, choć jeszcze wolno.
• Czekanie na swoją kolej. Wytrzyma kilka minut, jeśli tury innych są krótkie i dzieje się w nich coś ciekawego.
• Proste planowanie. Potrafi przewidzieć jeden ruch do przodu: „jak pójdę o 4, to będę przy domku”.
• Przegrywanie. Tu bywa najtrudniej. Wiele dzieci w tym wieku przeżywa porażkę bardzo mocno – i to zupełnie normalne.

8 cech dobrej gry dla 6–7-latka

1. Krótka rozgrywka. 20–30 minut to bezpieczna granica. Lepiej zagrać dwa razy niż raz za długo.
2. Mało tekstu. Symbole i obrazki zamiast długich opisów, żeby dziecko nie musiało ciągle prosić o przeczytanie karty.
3. Prawdziwy, ale prosty wybór. Gra, w której o wszystkim decyduje kostka, szybko się nudzi. Jedna decyzja na turę daje dziecku poczucie, że ma wpływ.
4. Wszystko widać na stole. Bez kart ukrywanych w dłoni i bez zapamiętywania, kto co ma.
5. Nikt nie odpada. Wyeliminowany sześciolatek przy stole, gdzie inni grają dalej, to przepis na łzy.
6. Szybkie tury. Ruch innego gracza trwa chwilę, więc nie ma czasu na wiercenie się.
7. Bliski temat. Zwierzęta, prezenty, zima, święta – coś, o czym dziecko chce opowiadać.
8. Dorośli też grają naprawdę. Gra nie może nudzić rodziców, bo dziecko wyczuje to od razu.

Sygnały ostrzegawcze: kiedy gra jest za trudna

• Na pudełku jest napisane „od 8 lat”, a w środku jest gruba instrukcja – dorosły będzie tłumaczył zasady przez pół wieczoru.
• Dużo czytania w trakcie gry: karty z akapitami tekstu, zadania pisemne.
• Rozgrywka trwa ponad godzinę albo jej długość trudno przewidzieć.
• Gracze odpadają lub tracą wszystko jednym pechowym rzutem.
• Wiele rodzajów żetonów, pieniądze i mnóstwo wyjątków od zasad naraz.
• Dziecko po pierwszej partii mówi „nie wiem, co mam robić” – to sygnał, żeby wrócić do gry za rok albo uprościć zasady.

Pod choinkę: gra w pudełku czy do druku

Gra w pudełku cieszy przy rozpakowywaniu i jest gotowa od razu. Gra do druku ma inne zalety: można ją zrobić razem z dzieckiem – wycinanie pionków i sklejanie planszy to już część zabawy – a zgubioną kartę wystarczy wydrukować jeszcze raz. Wydrukowaną wcześniej, wyciętą i zapakowaną w pudełko po butach też można położyć pod choinkę.

Przykładem gry do druku dopasowanej do tego wieku jest nasza „Ulica Jemiołowa”: od 6 lat, 20–40 minut, a w każdej turze rzucasz 2 kostkami i wybierasz 1 – czyli dokładnie ten prosty, prawdziwy wybór, o którym mowa wyżej. Ma też wariant „Małe elfy” dla pięciolatków, w którym każdy żeton życzenia jest wart 1 punkt, więc nie trzeba dodawać gwiazdek.

Pierwszy wieczór z nową grą

1. Przeczytaj zasady wcześniej. Sam, wieczorem przed świętami. Tłumaczenie z kartką w ręku przy stole gasi entuzjazm.
2. Wyjaśnij cel w jednym zdaniu. „Zbieramy prezenty i rozwozimy je do domków, zanim przyjdzie ranek.” Resztę pokażesz w trakcie.
3. Pierwsza partia na otwarte karty. Mów na głos, co robisz i dlaczego: „Wybieram trójkę, bo przy tym domku ktoś czeka na misia”.
4. Skróć grę. Jeśli gra ma wariant krótszy, zacznij od niego.
5. Skończ, zanim dziecko się zmęczy. Lepiej, żeby zapytało „zagramy jutro?”, niż żeby odeszło od stołu w połowie.

Gdy 6-latek przegrywa

Złość po przegranej to nie zły charakter, tylko etap. Kilka sposobów, które pomagają:

• Nazwij emocję. „Widzę, że jest ci przykro. Mnie też byłoby szkoda.”
• Chwal ruchy, nie wynik. „Ale sprytnie wybrałeś tę kostkę!”
• Nie pozwalaj dziecku zawsze wygrywać. Dziecko szybko to odkryje, a prawdziwa wygrana smakuje lepiej.
• Grajcie razem przeciwko grze. W grach kooperacyjnych cała rodzina wygrywa albo przegrywa wspólnie. W pełnej wersji „Ulicy Jemiołowej” służy do tego Wspólna noc: wszyscy sumują gwiazdki i próbują osiągnąć cel przed Porankiem.

Na początek

Chcesz sprawdzić, czy taka gra spodoba się Twojemu dziecku? Darmowa wersja „Ulicy Jemiołowej” jest dla 2–4 graczy i wystarczy na całą rozgrywkę. Więcej o samej grze przeczytasz w naszym artykule o grach planszowych dla całej rodziny.

Gry planszowe dla całej rodziny Pobierz darmową wersję Zobacz pełną wersję